Data wydania
Lublin, 2021
Liczba stron
100
ISBN
978-83-64375-45-3
Współwydawca
-
Seria
Wschodni Express
Język oryginału
ukraiński
Przekład
Bohdan Zadura
Forma wydania
papierowa
Oprawa
miękka
Wymiary
-
Projekt okładki
Ewelina Kruszewska
Kateryna Babkina (ur. 1985 w Iwano-Frankiwsku) – prozatorka, poetka, scenarzystka, kolumnistka, tłumaczka. Autorka książek poetyckich: "Ognie świętego Elma" (2002), "Gorczyca" (2011), Przeciwbólowe i nasenne (2014), Nie boli (2021, pol. wyd. 2023). Autorka zbiorów opowiadań: Liłu po tobie (2008), Szczęśliwi nadzy ludzie (2016, pol. wyd. 2017). Autorka powieści: Sonia (2014, pol. wyd. 2018), A pamiętasz, mamo? (2023). Autorka książek dla dzieci: Dyniowy rok (2014), Czapeczka i wieloryb (2015, pol. wyd. 2024). Za polskie wydanie powieści "Nikt tak nie tańczył jak mój dziadek" otrzymała Literacką Nagrodę Europy Środkowej Angelus 2021 oraz Nagrodę im. Natalii Gor-baniewskiej Angelus 2021, przyznawaną przez czytelników. Jej twórczość tłumaczono na: angielski, czeski, francuski, hiszpański, niemiecki, szwedzki, rumuński, rosyjski i hebrajski. Sztuki jej autorstwa wystawiano w Kijowie, w Wiedniu i w Genewie. Jako dziennikarka i felietonistka pisała do takich czasopism jak: „Le Monde”, „Esquire”, „Harper’s Bazaar”, „Ukraińska Prawda” i in.
Po rozpoczęciu agresji Rosji na Ukrainę wyjechała do Wrocławia na rezydencję literacką. Obecnie mieszka w Wielkiej Brytanii.
dowiedz się więcej
Bohdan Zadura (ur. 1945 w Puławach) – poeta, prozaik, krytyk literacki, tłumacz. Ukończył studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim. Debiutował w 1962 r. na łamach miesięcznika „Kamena”. W latach 1970–1977 pracownik muzeum w Kazimierzu Dolnym, w latach 1977–1987 kierownik literacki lubelskiego Teatru Wizji i Ruchu, w latach 1980–2004 redaktor kwartalnika literackiego „Akcent” (1980–2004); w latach 1983–2004 redaktor miesięcznika literackiego „Twórczość”, w latach 2004–2020 redaktor naczelny „Twórczości”. Współzałożyciel i wiceprezes zarządu Wschodniej Fundacji Kultury „Akcent”. Tłumaczył z języka angielskiego, rosyjskiego, ukraińskiego i węgierskiego (m.in. utwory Jurija Andruchowycza, Andrija Bondara, Andrija Lubki, Wasyla Słapczuka). Laureat licznych nagród literackich, w tym Nagrody im. Stanisława Piętaka (1994), Nagrody im. Józefa Czechowicza (2010), Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius (2011), Międzynarodowej Nagrody Literackiej im. H. Skoworody (2014), Nagrody im. C.K. Norwida (2015), Nagrody artystycznej miasta Lublin (2018), Nagrody Drahomán Prize (2022), wyróżniony tytułem Ambasadora Wschodu (2023), finalista nagrody Ossolineum za najlepszy przekład poetycki książki Autoportret w postaci pestki awokado Julii Cimafiejewej w 2025 roku.
dowiedz się więcej
Obejrzyj nagranie spotkania autorskiego
"
Nie jest to zresztą w żadnym razie cierpiętnicza „proza wojenna”, żywopłot genealogiczny pięciu rodzin rośnie przez spokojne, kluszczane lata zastoju, jest liryzm i ulotne piękno srebrzystych bąbelków w błękitnej wodzie basenu „Olimpijskiego”, są gorączkowe, pstrokate, czasem kokainowe lata niepodległej Ukrainy – ale z pokoleniami przekazywana jest krzywda, komu jako dziecku rodzina rozleciała się w czystce i wojnie na cztery wiatry, będzie okładał własną sznurem od żelazka, tak po prostu jest.
"
Wojciech Stanisławski. Sieci
"
"
Doris. Sztukater


































