Bohdan Zadura, Ewelina Kruszewska, Wano Krueger,

Wano Krueger

Ostatni pocałunek Iljicza

Kup książkę: 40 zł

Bohdan Zadura, Ewelina Kruszewska, Wano Krueger,

Wano Krueger

Ostatni pocałunek Iljicza

Kup książkę: 40 zł

Data wydania

Lublin, 2022

Liczba stron

116

ISBN

978-83-64375-51-4

Współwydawca

-

Seria

Wschodni Express

Język oryginału

ukraiński

Przekład

Bohdan Zadura

Forma wydania

papierowa

Oprawa

miękki

Wymiary

21 x 15 x 1,5

Projekt okładki

Ewelina Kruszewska

Opis

Jak światowa miała być rewolucja, tak światowa jest poezja Wana Kruegera – nie tylko dlatego, że pojawiają się w niej: i Kreml, i Biały Dom, i Watykan, i Stambuł, i Warszawa, i Berlin, i Lwów, i Sarajewo, i Twin Towers, i Mao, i Radovan Karadžić, i Freud, i Cthulhu (ten ostatni to dobry pretekst, aby mówić o lovecraftowskim horrorze niektórych wierszy, chociażby Chemicznego ślubu, poświęconego Elżbiecie Batory – Krwawej Hrabinie z Čachtic, uchodzącej za największą seryjną morderczynię w historii). Straszności nagromadzone w poezji Kruegera, często skontrastowane z sielanką, której nic nie zapowiada, pozwalają czytelnikowi przeżyć coś w rodzaju katharsis – nie każda poezja ma to do zaoferowania. Bohdan Zadura (z Przedmowy)

O autorach/autorkach

Wano Krueger (właśc. Iwan Kołomijeć, ur. 1976 w Kijowie) – absolwent „Akademii Kijowsko-Mohylańskiej”, politolog. Jeden z najbardziej skandalizujących poetów we współczesnej literaturze ukraińskiej, który swój styl określa jako „nekrokomunizm”.

Autor zbiorów wierszy: „Łagodny uśmiech Berii” (2010), „Ziggi Freud i Cthulhu” (2014), „Jaskinia na Kureniowce” (2015), „Pożegnalny pocałunek Iljicza” (2015), „Ceber bez dna” (2020). W swojej twórczości w sposób dekonstrukcyjny i często makabryczny gra z symbolami totalitarnymi oraz popkulturą, tworząc unikalną na mapie ukraińskiego literackiego undergroundu mieszankę.

dowiedz się więcej

Wano Krueger

O tłumaczach/tłumaczkach

Bohdan Zadura (ur. 1945 w Puławach) – poeta, prozaik, krytyk literacki, tłumacz. Ukończył studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim. Debiutował w 1962 r. na łamach miesięcznika „Kamena”. W latach 1970–1977 pracownik muzeum w Kazimierzu Dolnym, w latach 1977–1987 kierownik literacki lubelskiego Teatru Wizji i Ruchu, w latach 1980–2004 redaktor kwartalnika literackiego „Akcent” (1980–2004); w latach 1983–2004 redaktor miesięcznika literackiego „Twórczość”, w latach 2004–2020 redaktor naczelny „Twórczości”. Współzałożyciel i wiceprezes zarządu Wschodniej Fundacji Kultury „Akcent”. Tłumaczył z języka angielskiego, rosyjskiego, ukraińskiego i węgierskiego (m.in. utwory Jurija Andruchowycza, Andrija Bondara, Andrija Lubki, Wasyla Słapczuka). Laureat licznych nagród literackich, w tym Nagrody im. Stanisława Piętaka (1994), Nagrody im. Józefa Czechowicza (2010), Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius (2011), Międzynarodowej Nagrody Literackiej im. H. Skoworody (2014), Nagrody im. C.K. Norwida (2015), Nagrody artystycznej miasta Lublin (2018), Nagrody Drahomán Prize (2022), wyróżniony tytułem Ambasadora Wschodu (2023), finalista nagrody Ossolineum za najlepszy przekład poetycki książki Autoportret w postaci pestki awokado Julii Cimafiejewej w 2025 roku.

dowiedz się więcej

Bohdan Zadura

Media

Obejrzyj nagranie ze spotkania autorskiego | Wschód Kultury - Inne Brzmienia 2022

DEMO PDF

"

Jest to pierwszy (w ostatnich latach na pewno) przypadek, kiedy na szerokiej scenie literackiej i w szerokiej przestrzeni książkowej pojawiają się teksty, w których obok dość oryginalnego i w wielu przypadkach ciekawego obrazowania na pierwszy plan wysuwa się patos zła, rozpusty, komunizmu — patos na tyle nasycony i wzmożony, że ostatecznie zamienia się w atmosferę radosnego poetycko-intelektualistycznego absurdu. Ogólnie rzecz biorąc, ta konsekwentna i poniekąd jaskrawa poetycka dewiacja ma chyba szansę pozostania szczególnym i charakterystycznym wydarzeniem w historii literatury ukraińskiej.

"

Ołeh Kocarew o tomiku Ostatni pocałunek Iljicza (informacja od wydawcy)

"

Wiersze Wano Kruegera, nie pozbawione szorstkości i elementów makabry, pozostają w sposób chłodno-krytyczny zaangażowane w ukraińsko-radziecką historię i współczesność, w polityczny kontekst, w który Ukraina była długo wpisana i z którego do końca jeszcze się nie wyzwoliła. Poeta stworzył je przed 24 lutego 2022 roku. Co napisałby dzisiaj?

"

Doris. Sztukater

Recenzje

Opis

Jak światowa miała być rewolucja, tak światowa jest poezja Wana Kruegera – nie tylko dlatego, że pojawiają się w niej: i Kreml, i Biały Dom, i Watykan, i Stambuł, i Warszawa, i Berlin, i Lwów, i Sarajewo, i Twin Towers, i Mao, i Radovan Karadžić, i Freud, i Cthulhu (ten ostatni to dobry pretekst, aby mówić o lovecraftowskim horrorze niektórych wierszy, chociażby Chemicznego ślubu, poświęconego Elżbiecie Batory – Krwawej Hrabinie z Čachtic, uchodzącej za największą seryjną morderczynię w historii). Straszności nagromadzone w poezji Kruegera, często skontrastowane z sielanką, której nic nie zapowiada, pozwalają czytelnikowi przeżyć coś w rodzaju katharsis – nie każda poezja ma to do zaoferowania. Bohdan Zadura (z Przedmowy)

O autorach/autorkach

Wano Krueger

Wano Krueger (właśc. Iwan Kołomijeć, ur. 1976 w Kijowie) – absolwent „Akademii Kijowsko-Mohylańskiej”, politolog. Jeden z najbardziej skandalizujących poetów we współczesnej literaturze ukraińskiej, który swój styl określa jako „nekrokomunizm”.

Autor zbiorów wierszy: „Łagodny uśmiech Berii” (2010), „Ziggi Freud i Cthulhu” (2014), „Jaskinia na Kureniowce” (2015), „Pożegnalny pocałunek Iljicza” (2015), „Ceber bez dna” (2020). W swojej twórczości w sposób dekonstrukcyjny i często makabryczny gra z symbolami totalitarnymi oraz popkulturą, tworząc unikalną na mapie ukraińskiego literackiego undergroundu mieszankę.

dowiedz się więcej

Wano Krueger

O tłumaczach/tłumaczkach

Wano Krueger

Wano Krueger (właśc. Iwan Kołomijeć, ur. 1976 w Kijowie) – absolwent „Akademii Kijowsko-Mohylańskiej”, politolog. Jeden z najbardziej skandalizujących poetów we współczesnej literaturze ukraińskiej, który swój styl określa jako „nekrokomunizm”.

Autor zbiorów wierszy: „Łagodny uśmiech Berii” (2010), „Ziggi Freud i Cthulhu” (2014), „Jaskinia na Kureniowce” (2015), „Pożegnalny pocałunek Iljicza” (2015), „Ceber bez dna” (2020). W swojej twórczości w sposób dekonstrukcyjny i często makabryczny gra z symbolami totalitarnymi oraz popkulturą, tworząc unikalną na mapie ukraińskiego literackiego undergroundu mieszankę.

dowiedz się więcej

Media

Obejrzyj nagranie ze spotkania autorskiego | Wschód Kultury – Inne Brzmienia 2022

DEMO PDF

recenzje

"

Jest to pierwszy (w ostatnich latach na pewno) przypadek, kiedy na szerokiej scenie literackiej i w szerokiej przestrzeni książkowej pojawiają się teksty, w których obok dość oryginalnego i w wielu przypadkach ciekawego obrazowania na pierwszy plan wysuwa się patos zła, rozpusty, komunizmu — patos na tyle nasycony i wzmożony, że ostatecznie zamienia się w atmosferę radosnego poetycko-intelektualistycznego absurdu. Ogólnie rzecz biorąc, ta konsekwentna i poniekąd jaskrawa poetycka dewiacja ma chyba szansę pozostania szczególnym i charakterystycznym wydarzeniem w historii literatury ukraińskiej.

"

Ołeh Kocarew o tomiku Ostatni pocałunek Iljicza (informacja od wydawcy)

"

Jest to pierwszy (w ostatnich latach na pewno) przypadek, kiedy na szerokiej scenie literackiej i w szerokiej przestrzeni książkowej pojawiają się teksty, w których obok dość oryginalnego i w wielu przypadkach ciekawego obrazowania na pierwszy plan wysuwa się patos zła, rozpusty, komunizmu — patos na tyle nasycony i wzmożony, że ostatecznie zamienia się w atmosferę radosnego poetycko-intelektualistycznego absurdu. Ogólnie rzecz biorąc, ta konsekwentna i poniekąd jaskrawa poetycka dewiacja ma chyba szansę pozostania szczególnym i charakterystycznym wydarzeniem w historii literatury ukraińskiej.

"

Ołeh Kocarew o tomiku Ostatni pocałunek Iljicza (informacja od wydawcy)