Jurij Andruchowycz

urij Andruchowycz (ur. 1960 w Stanisławowie) – poeta, prozaik, eseista, tłumacz. Autor kilku tomików poetyckich, z których w Polsce wydano „Piosenki dla martwego koguta” (2005) i „Egzotyczne ptaki i rośliny” (2007), oraz licznych tomów prozy fabularnej i non-fiction, z których w polskich przekładach ukazały się: „Rekreacje” (1994, 1996), „Erz-herz-perc” (1996), „Moscoviada. Powieść grozy” (2000, 2004), „Moja Europa. Dwa eseje o Europie zwanej Środkową” (2000, wspólnie z Andrzejem Stasiukiem), „Ostatnie terytorium” (2002), „Perwersja” (2003), „Dwanaście kręgów” (2005), „Diabeł tkwi w serze” (2007), „Tajemnica. Zamiast powieści” (2008), „Leksykon miast intymnych” (2014), „Kochankowie Justycji” (2019) oraz „Radio Noc” (2023).

Poza tym w 2014 r. ukazał się przeprowadzony przez Pawła Smoleńskiego wywiad rzeka „Szcze ne wmerła i nie umrze. Rozmowa z Jurijem Andruchowyczem”. Tłumacz m.in. Tadeusza Konwickiego, Brunona Schulza, Williama Shakespeare’a, Rainera Marii Rilkego, Heinricha von Kleista, Roberta Walsera, amerykańskich poetów lat 50. i 60. ХХ wieku. Utwory Jurija Andruchowycza tłumaczono na dwadzieścia języków. Nagrał płyty poetycko-muzyczne: „Andruchoid” (2004) z Mikołajem Trzaską oraz „Samogon” (2006), „Cynamon” (2009) i „Absynt” (2012) z zespołem „Karbido”.

Laureat licznych nagród literackich, w tym „Nagrody im. Herdera” (2001), „Nagrody Pokoju im. Ericha-Marii Remarque’a” (2005), „Nagrody Europejskiego Porozumienia Lipskich Targów Książki” (2006), Literackiej Nagrody Europy Środkowej „Angelus” (2006), „Nagrody im. Hannah Arendt” (2014) oraz „Nagrody Vilenicy” (2017).