Jurko Gudź

Jurko Gudź (właśc. Jurij Gudź, ur. 1956 na Żytomierszczyźnie) – poeta, prozaik, dramatopisarz, krytyk literatury i krytyk sztuki, eseista, publicysta, malarz, dziennikarz, tłumacz, performer. Jedna z ważnych postaci ukraińskiego undergroundu literackiego przełomu lat 80. i 90. XX wieku.

Ukończył technikum geologiczne w Kijowie oraz Kijowski Państwowy Instytut Pedagogiczny im. M. Drahomanowa. Pracował jako geolog eksplorator, jako nauczyciel historii i plastyki w wiejskich szkołach, jako muzealnik w muzeum etnograficznym, jako dozorca nocny w sanatorium, a także jako redaktor w redakcjach gazet i czasopism oraz w wydawnictwach. W Żytomierzu prowadził warsztaty literackie. W 2020 roku został zamordowany w niewyjaśnionych okolicznościach.

Pierwszy tomik poetycki – „Postscriptum do milczenia” (1990) – został ufundowany przez anonimowego darczyńcę i ukazał się w Toronto (sam autor dowiedział się o nim dopiero po 8 latach). Ogłosił drukiem tomiki: „Mały koncert dla samotnego kronopia” (1991), „Hafty, kronopie, bez” (1992), „Mleko kronopi glosolalijne” (1994), „Walka z chorym aniołem” (1997). Wydał również powieści: „Nie-my” i „Hesychia”, publikowane na łamach czasopisma „Kurjer Krywbasu”. Jest również autorem zbioru opowiadań „Zaklinanie niewidzialnych skrzydeł” (2001). Profetyczny poemat „Barykady na Krzyżu” ukazał się już po śmierci autora.

Laureat Nagrody Międzynarodowego Konkursu Poetyckiego w Triuggio we Włoszech (1994), Nagrody Fundacji im. J. Baczynskiego „W zwierciadle słowa” (USA, 1997), Ogólnoukraińskiej Nagrody im. Iwana Ohijenki w dziedzinie literatury (2001).